zondag 15 november 2026

The art of dying

Vandaag ontdekte ik bij toeval dat een Facebookvriend van me was overleden. Hij was er in augustus stiekem tussenuit geknepen, zonder dat ik er erg in had gehad. Pas vandaag las ik in een bericht waarin hij werd getagd dat hij er niet meer was. Misschien had ik het moeten weten, hij was nogal frequent aanwezig op Facebook, maar ik niet. Het oude mensen medium is de laatste jaren meer en meer zo'n wekelijks sufferdje geworden, boordevol advertenties en af en toe een bericht van iemand die je kent. Je scrolt eens wat, maar net voordat je ziet dat er een vriend is overleden, heb je je buik vol van berichten over Hollywoodsterren, reclames voor incontinentieluiers of budgetbankstellen en fragmenten uit Gooise Vrouwen en stop je met lezen. We waren ook niet echt close, kenden elkaar niet in het echt, maar hoe gaat zoiets, je hebt gemeenschappelijke kennissen, je zegt eens wat onder elkaars teksten en dat is dat, je bent 'bevriend'. En nu was hij dood. Zomaar ineens.

Jaren geleden overkwam me dat al eens. Ik had een kennis annex oud-werkgever van mijn ex gedempt omdat hij na zijn bijna fatale hartaanval iedereen op nogal opdringerige wijze aan het carnivoordieet wilde krijgen. Hij was er 20 kilo mee afgevallen en voelde zich sterker en energieker dan ooit, vertelde hij aan iedereen die het maar horen wilde. Tot hij dood neerviel. "Weet je wie er dood is", had ik sensatiebelust tegen mijn ex gezegd. Want als je 30 jaar samen bent geweest kom je nooit helemaal los van elkaar, teveel gezamenlijke herinneringen.

Gisteren zag ik tijdens mijn dagelijkse scrollrondje een vroegere buurman voorbij komen. Ik herkende hem onmiddellijk (ook omdat zijn naam eronder stond), hij was oud, maar nog steeds aantrekkelijk voor een man van 82. Zo'n 50 jaar geleden was hij onze buurman in onze nieuwe straat geweest, hij en zijn vrouw en hun 2 jonge meiden. Ik was net vijftien en door mijn ouders op het hoogtepunt van mijn puberteit op wrede wijze uit Amsterdam gerukt en naar dit boerendorp gesleept. Hij was 30. Dat weet ik zo goed omdat hij deze mijlpaal nogal luidruchtig in zijn tuin vierde en ik voor het eerst, terwijl ik uit het raam van mijn meisjeskamertje op het feestgewoel neerkeek, het nummer Monday Monday van de Mama's and the Papa's hoorde. Hij was zo knap, zo mooi. Hij was de droom van elk tienermeisje. Zwarte, lange krullen, ogen donker als een Toscaanse nacht. Maar hij was ook interessant, hij leidde het leven dat ik voor me zag. Hij was kunstenaar (natuurlijk) en gaf les op de academie in Den Haag. En ook al was hij in mijn ogen stokoud, toch verschoot ik elke keer van kleur als ik hem in de straat tegenkwam en hij me met zijn indringende blik en wondermooie glimlach gedag zei. "Wie was dat?", vroeg mijn Amsterdamse vriendinnetje eens. Zij was het meisje met honing aan haar kont, zoals mijn vader het noemde, dus ik mompelde iets vaags als buurman, oud, kinderen. Toen ik zelf als 18-jarige naar de kunstacademie ging, sprak hij me aan. Hoe ik het vond. Ik stotterde iets als "Ja, leuk" en kleurde rood tot achter mijn oren. In de jaren erna zag ik hem nog weleens. De laatste keer was bij de plaatselijke snackbar, hij was samen met zijn vrouw, die zichtbaar aan Alzheimer leed, en hun hond. Nu is hij alleen, zie ik op zijn pagina. Hij reist veel, met zijn kinderen en hun partners. Hij houdt van de natuur, ik zie veel Franse en Duitse bossen, en vrolijke, warme kiekjes van een jaarlijks familieuitje naar Epen in Limburg. Veel kunst ook, nog steeds. En die krullen, nu wit.

Chaos, de verbouwing 4

Het was een lange, lange dag geweest. Om kwart over zes stond ik onder de douche, om zeven uur begonnen de mannen met baarden (Jan, Pier, Tjores en Corneel) - waarvan ik er inmiddels twee (de zwarte baard uit het Midden Oosten en de rode uit Polen) tot mijn vriendenkring mocht rekenen - met het vervangen van de ramen. Geleidelijk aan verschenen er meer spelers op het veld en rond tien uur was mijn huis zo drukbevolkt als een ondergrondse saloon tijdens de drooglegging. De knapste lag op zijn buik in de kruipruimte onder de vloer. Hij gooide handmatig zoveel mogelijk ondergrondse troep in de grote, oranje stofzuigerslang naast hem; afval, maar ook dooie (en wellicht levende) ratten, niets bleef gespaard. Zijn maat keek toe en legde mijn toegesnelde oudste dochter ("Stoere mannen met werkschoenen en afritsbare broeken? Count me in!") uit hoe zijn werkzaamheden in een natte stad als Amsterdam eruit hadden gezien. "Tot aan mijn liezen in de stront, ik zeg het je!"

Nadat M haar sigaret had gerookt trokken we ons met koffie en kat terug in de enige nog toegankelijke kamer, mijn slaapkamer. Tot groot vermaak van Tjores de Rode Viking, die balancerend op de steiger voor het raam de sponningen aan het dichtkitten was, liepen we enige tijd (ieder gewapend met een Adidas schoen, model Hoops, mijn favoriete classic) achter een agressieve wesp aan, die door al dat gedril waarschijnlijk ruw uit zijn slaap was gewekt. Daarna hingen we urenlang op mijn zonovergoten bed terwijl de kat met sterk vergrote pupillen eronder zat. "Mevrouw, mevrouw", hoorde ik de hele dag. Dan moest er weer een kast met schoenen worden verschoven, dan weer moest ik aangeven waar die lelijke strip moest komen van het kastje (Welk kastje? Het meetkastje. Wat meet die dan? De luchtkwaliteit), daarna moest de trapleuning eraf, dus of ik even al die wedstrijdvaantjes van S wilde weghalen. Om 16:23 realiseerde ik me dat het al enige tijd doodstil was. "Zijn ze weg?", durfde ik te vragen. Ze waren weg.

Die avond moest ik om zes uur bij N zijn, mijn fysiotherapeut. In de wachtkamer stond de muzak op standje arbeidsvitaminen en voor het eerst in mijn leven voelde ik hoe het is als je overprikkeld bent. Na een dag van boren en hakken en mensen en nog meer mensen, was deze opdringerige radio de druppel. Een golf van allesverwoestende agressie welde in me op, ik wilde een bijl pakken en erop inhakken.
Nog geen 5 minuten later lag ik op N's pijnbank. De krachttraining had een trochanter major blessure veroorzaakt, zei hij, die ik door de constante zijwaartse bewegingen in de zumbalessen fijn in stand had gehouden en verergerd. Vier weken absolute rust, was het oordeel. Niet sporten, niet dansen, niet lopen (niet leven, zei ik). "Gezond, hè, dat sporten", zeiden alle nietsporters in de dagen erna.

De rest van de week werd het allemaal nog een stukje erger. Het was de derde week van het grote renovatieproject en zo langzamerhand begonnen er dingen fout te gaan. Zo zat ik woensdag de hele dag voor niks thuis te wachten en werd de donderdag onverwachts vol gepland. Dit leidde tot een eerste treffen tussen mij en de alleraardigste woonbegeleider E. Toen het eindelijk tot haar doordrong dat ik ook verplichtingen had en niet zomaar 2 maanden thuis kon blijven, gooide ze de planning om: ik zou als eerste aan de beurt zijn, zodat ze voor twaalven klaar waren en ik naar mijn cliënt kon. Het werd uiteindelijk drie uur.

"Kan ik mijn gordijnen al terughangen", vroeg ik aan buuv. "Komen ze het bovenlicht van de gangkast nog terugplaatsen? En de trapleuning? Is die lekkende slang op zolder normaal?" Buuv weet alles. Ze houdt scherp in de gaten wie wat doet en wanneer. Tussendoor veegt ze de oprit en de looppaden. Ik niet. Met zoveel chaos raak ik in een soort impasse van 'ken mij het bomme'. Mijn huissleutel (de hele bos, inclusief autosleutel) zit in het slot zodat de heren in en uit kunnen lopen wanneer het hun gerieft, ik heb allang geen idee meer waarvoor ze die dag komen. De oprit ligt vol moeren, isolatiemateriaal, plastic en vergeten handschoenen, binnen een spoor van zand en opgedroogde modder. Mijn eettafel ligt vol met laptops, headsets, notitieboekjes en pennen, mijn werkkamer boven is veel te koud nu. Ik vaar op ritme en gewoontes, normaalgesproken, en deze ontregeling begint me zwaar te vallen. En dat met een mank been! Ik strompel van de keuken naar de bank naar de wc naar de bank naar bed naar de bank. Hoe lang nog, krijt ik, en hef mijn handen hemelwaarts. Hoe lang nog deze rommel, hoe lang nog deze pijn? En dan, op het hoogtepunt van mijn frustratie, is het zaterdag en is de straat leeg, zijn er weer parkeerplekken en hoef ik niet om half zeven te douchen. En het is stil. Heerlijk stil.

maandag 9 november 2026

Burenleed, de verbouwing 3

Er waaide vrijdag een ijzige wind door het huis en S en ik hielden ons al dagen voornamelijk op in de woonkamer, de eettafel was bedekt met laptops, blocnotes, pennen en planten (omdat de vensterbanken waren verwijderd). Maar de mannen van de BAM hielden woord en die middag sloten ze het zolderraam - net voor de eerste vorst die avond zou intreden - en Mowgli mocht weer vrijelijk door het huis banjeren. 

Om 10 uur 's avonds zaten we zo goed en zo kwaad als de omstandigheden dit toelieten (de gordijnen waren erafgehaald, meubels stonden her en der) gezellig samen op de bank, kaarsje aan, kachel op 21, toen er werd gebeld. Voor de deur stond een buurmeisje van twee huizen verderop, diep weggedoken in haar jas. "Hebben jullie ook geen warm water?", vroeg ze. Het was hetzelfde meisje dat een aantal jaren terug door haar moeder naar ons was gestuurd met het nogal dwingende verzoek of wij wilden meebetalen aan de dierenartskosten omdat onze Mooks met hun Fluffie had gevochten. Toen ze hoorden dat ons Mokkel tegelijkertijd was behandeld voor een onderhuidse bloeding à raison van 134 euro, bond ze in. Ik had haar sindsdien niet meer gezien. Ze wilde gaan douchen, zei ze nu, en toen ontdekte ze het. Het was ijs- en ijskoud in huis, zei ze, want het zolderraam was eruit en de wind blies regelrecht door haar kamer heen.

Ik heb het vaker gezegd, ik geloof niet in karma, niks gebeurt met een reden en als er een deur sluit, gaat er geen raam open (oké, misschien in dit geval wel), maar deze mensen hadden op een wel heel onaangename wijze gereageerd op de bouwplannen en heel even kwam de gedachte in me op dat de bouwmannen dit misschien wel expres hadden gedaan, maar nee, dat was toch wel heel extreem: je kunt mensen niet én zonder cv én zonder zolderraam laten zitten, notabene op dezelfde dag dat er vorst wordt verwacht. Ik appte haar moeder. Een wat labiele vrouw die veel schreeuwt en gauw huilt. Zij en haar man hebben een vete met de buren die tussen ons in zitten. Ik weet niet precies waarom en dat is maar beter ook, pick your battles, zeg ik altijd. Nu had ik toch wel met haar te doen, niets zo erg als kou (nou ja, behalve terminale ziektes, oorlog, hongersnood, overstromingen of aardbevingen), dus zocht ik wat noodtelefoonnummers voor haar op en bood een van onze elektrische kacheltjes aan die wij sinds de zoveelste gascrisis in huis hebben. Daarna liet ik het los en keek naar de finale van de Slimste Mens.


Die avond, in mijn warme bedje (met elektrische deken), dacht ik aan mijn burensituatie. Er komt tegenwoordig regelmatig een tv-spotje voorbij met de slogan: Denk Vooruit. Denk na over wie wat doet in geval van een noodsituatie. Nou denk ik daar regelmatig over na, veel vaker dan me lief is. Uit angst (voor alles) maar ook vanuit een sterke behoefte om alles onder controle te houden (want zo zijn wij angsthazen). En dus ligt mijn zolder vol met blikken bonen, flessen water, een radio op batterijen, een gasbrander, extra medicijnen, knijpkatten, een hele dikke wc-rol, waterzuiveringstabletten en zelfs een draagbare kattentas voor als de Russen komen, want als we moeten vluchten, gaat de Mooks mee, dat is een ding dat zeker is.

Zoals ik het zie zijn er in geval van oorlog of een andere crisis twee soorten mensen: zij die op alles voorbereid zijn en zij die geloven in de onbaatzuchtigheid van hun buren, van die komt-tijd-komt-raad of laat-je-toch-niet-bang-maken-door-de-overheid types. Ik hoor bij de eerste groep. Ik vertrouw maar weinig mensen, ik heb geen stoere wederhelft, mijn ouders zijn dood en ik heb drie kinderen, als er zich een noodsituatie voordoet, dan vertrouwen ze op mij. Ik heb bonen. Ik heb proteïnerepen. Ik heb tampons en vogelvoer en kattenbrokjes. What the heck, als het mocht van Jetten, had ik vast en zeker ook een geweer. "Get of my lawn", zou ik als een heuze Scarlett O'Hara roepen tegen de oprukkende vijand (of zombies).
Denk je dan echt dat ik mijn deur zou opendoen voor al die helden die niks hebben geregeld?*


Zondagochtend om 9 uur ging de bel. Ik hoor nooit wat, maar S wel. Even dacht ze dat het de mannen van de BAM waren, maar al gauw realiseerde ze zich dat het zondag was. De zevende dag is een rustdag, die gewijd is aan de Heer, dacht ze, en ze draaide zich nog eens om. Het was de huilende buurvrouw, zag ik later op mijn deurcamera. Ze had daarna aangebeld bij dezelfde buren die ze al 2 jaar negeert. "Wat moet ik doen", had ze gevraagd. "Geen idee", had de buurman gezegd, "wij liggen nog in bed."

Moraal? Je oogst wat je zaait. En als we elkaar straks moeten gaan helpen als de maatschappij plat ligt, dan kun je nu alvast maar beter beginnen met een charmeoffensief. Want niemand krijgt mijn Rutte-geld, tenminste, niet zomaar.

Vanmiddag zag ik een busje van een cv-monteur bij de bevroren buren voorrijden. Zie je, je kan het wel, mompelde ik. Nu ook meteen een blaaskacheltje kopen.



* Stoere praat is ook een symptoom van angst 

woensdag 4 november 2026

Tocht, de verbouwing 2

1. Het gat

En dan moet er een gat met een diameter van 20 cm worden geboord in de betonnen vloer van de zolder, voor de aanleg van een nieuw ventilatiesysteem (denk ik, kan ook voor de warmtepomp zijn). Ik ben op kantoor, maar S belt of ik naar huis wil komen, want de kat is een hartaanval nabij. Als ik thuiskom vind ik hem in mijn werkkamer. Hij heeft zich verstopt in mijn kledingkast, mauwt aanhoudelijk en zijn (lieve, oh zo schattige) teenkussentjes zijn nat van het zweet. De man die de operatie uitvoert is een lieverd met enorm dikke brillenglazen, die zijn ogen zo sterk vergroten dat hij een oudere versie lijkt van Milhouse uit de Simpsons. Een kattenliefhebber, dat is duidelijk. "Hou 'm maar even vast, want dit gaat niet leuk worden", zegt hij. Twintig minuten lang zit ik op mijn werkkamer met de kat stijf tegen me aangedrukt, geruststellende teksten fluisterend in zijn oor, terwijl de muren trillen door het oorverdovende geraas boven mijn hoofd; zijn hart, zijn zieke hart!, gaat als een razende tekeer. Dan roept de man dat hij klaar is op zolder. Buiten gaat het boren onverminderd door, maar Mowgli mag los. Als het boren af en toe stopt, weet ik weer hoe het leven eerst was. Je waardeert pas wat je hebt, als het er niet meer is. "Stel je niet zo aan", zeg ik stoer tegen de kat die nu jammerend de deur probeert open te krabben. "We zijn hier niet in Oekraïne."

Op zolder zie ik dat het dakraam is verwijderd en dat het provisorisch is dichtgemaakt met een dik oranje zeil dat uitgespreid over het dak ligt. "Dat houdt hem echt niet binnen", zeg ik tegen weer een andere man in een oranje hesje met een bouwhelm op. "Voor het weekend is het dicht", zegt hij. Hij heeft thuis ook een kat, een Maine Coon en het zou haar ook niet tegenhouden. (Ik heb een enorm respect voor mensen die hun vrouwelijke huisdier betitelen als een zij/haar, bij mij is elk dier een hij, net als babies en de non-binairen*). "Niks meer roamen door het huis, dus", zegt S.

2. Praktisch Opgeleiden

De volgende dag word ik al vroeg mijn bed uit gedenderd. Ik heb niet al te best geslapen, droomde over ribfluwelen bankstellen en besef ineens dat dit nog zeker een maand gaat duren, twee als je het buitenwerk en de afbouw meerekent. Tijdens mijn ontbijt heb ik een cinemabreed uitzicht op het kruis van een man die voor mijn raam op een ladder onvermoeibaar de voegen van mijn pui staat uit te boren. Ik krijg met de dag meer bewondering voor 'de praktisch opgeleiden' (net zo'n onzinnige term als 'de tot slaaf gemaakten", wil ik roepen, maar ergens snapt zelfs een conservatieve boomer als ik wel dat het woord 'lager' in dit verband 'minderwaardig' impliceert, maar eerlijk is eerlijk, ze zijn harder nodig dan weer een beleidsmedewerker of accounthouder of contentcreator, zeker nu! Zonder dit soort beroepen dondert onze hele maatschappij of wat er van over is in elkaar: wat zijn ze fit en sterk. En het rookt ook gewoon nog allemaal. 

3. Dichte deuren en open ramen

Maar genoeg gekweel. Dat raam moet voor het weekend dicht, vind ik, want de winter is vandaag begonnen en de binnendeuren klapperen onophoudelijk met dat gapende gat op zolder. Maar de communicatie tussen de bewoners en de coördinator van dit project is -ondanks een app met een dagagenda en de vele mooie beloftes en leugens vooraf- natuurlijk gewoon ruk. Ik hoor niets anders dan 'waarschijnlijk', 'hopelijk' en 'dat weet ik niet, ik kom hier alleen voor deze spouwmuur/elektriciteitskast/ketel.' 
We gaan het zien. 

* daar word ik voor behandeld 

maandag 2 november 2026

De Verbouwing, 1

1. Inleiding

Onze wijk staat in de steigers. De 72 woningen van ons blok worden klimaatbestendig gemaakt. Daar ging heel wat heisa aan vooraf, want er moest een stemming komen. Als het aantal ja-stemmers niet boven de 70% uitkwam, ging de grap niet door. Veel bewoners zagen het niet zitten. En van ons rijtje waren er maar twee mensen die graag van het gas af wilden, de buurvrouw van de hoek en ik. Wij worden nu met de nek aangekeken, want de 70% is maar nipt gehaald en de andere buren zijn boos. Ze willen geen sedum (mos)dak, geen warmtepomp, geen triple glas en geen inductie, maar vooral geen gedoe en geen manvolk over de vloer. Het heeft zulke extreme vormen aangenomen dat sommige buren die arme bouwvakkers hun werk niet laten uitvoeren. Het is lastig ja, want aannemers nemen aan dat jij gewoon maar elke dag thuis kan blijven als ze binnen aan de slag moeten. Lastig ook dat er 3 maanden lang geen parkeerplaatsen voorhanden zijn, zelfs niet op je eigen oprit want ook de carport is eraf en alles ligt op de stoep. Maar ik snap werkelijk niet hoe je je onvrede kunt uiten tegen de mensen die zo'n opdracht uitvoeren. Dat is als kwaad worden op de caissière van de Albert Heijn omdat het systeem plat ligt. Zoveel domheid, je went er nooit aan. Ik (die hippie van nummer 19) maak er maar het beste van, ik pak de fiets als het kan en de auto als het moet en fiets vrolijk en klimaatbestendig het volgende jaar in. Mowgli heb ik in ieder geval aan mijn zijde. Hij trof vanochtend een open slaapkamerraam aan en vond het kattenpaadje eronder een geweldig idee. "Was Mowgli niet binnen", appt S even later. "Ik zie m buiten lopen, zonder zijn tracker om!"



2. Baarden

De parkeerstrook voor ons huis, plus het gras erachter, ligt vol met bouwmateriaal, er staan met sloten beveiligde ijzeren kooien vol met ruiten en en ander kwetsbaar materiaal en in de straat is het overdag een drukte van belang, met vrachtwagens, bestelbusjes en hoogwerkers die de rijbaan blokkeren en stoere mannen met lange baarden, van mediterraans zwart tot Vikingrood, die af en aan lopen en elkaar toeschreeuwen in het Pools, Turks of Utrèchs.

Ik, van oorsprong immers een Amsterdams stadskind en opgegroeid met de constant aanwezige geluiden van tram, bus en ambulances, ik vind het wel gezellig. Als ik de deur uit stap, staat er altijd wel een gespierde gezelligerd met bierbuik voor mijn huis die me vrolijk groet. Niet zoals vroeger, hissend en sissend (dat waren nog eens tijden), maar met de gemoedelijkheid van iemand die tevreden is met zijn leven, het harde werken overdag, zijn voetbal met biertje in de avond. Of gewoon omdat een Hollands tientje in zijn thuisland de waarde heeft van zo'n 30 euro.

Ik ben vastbesloten deze verbouwingsmaanden te doorstaan als een beschaafd en welwillend mens, maar je auto niet voor de deur kwijt kunnen, dat is me toch iets te stads. Dit ongemak noopt tot parkeren met beleid. De hoogste trefkans heb je tussen 4 en 5 in de middag. Dan zijn de auto's met de witte nummerborden naar huis en staan de omwonenden nog in de file. Heb je eenmaal een plek veroverd, dan is het zaak er zo lang mogelijk te blijven staan. Ik heb in jaren niet zoveel gefietst.

Dit keer had ik echt de auto nodig. Ik trok mijn jas aan, opende de voordeur, en liep bukkend onder de steigers door. Links en rechts glimlachend knikkend liep ik de straat uit. Omdat er zoveel onwil in de straat heerst, heb ik als ja-stemmer kennelijk het idiote idee ontwikkeld dat ik met mijn gedrag dat van de anderen moet compenseren. Vrolijk sloeg ik de hoek om, maar daar zag ik dat mijn veel te lang niet gewassen Franse autootje was ingesloten door een grote, witte bestelbus.

"Oh" zei ik dommig. Ik kon er niet uit, alweer zo'n stadsig probleem, wat nu. Ik keek om me heen. Bij een bouwkeet stond een man in een oranje jas. Zwarte baard, ogen als kolen. "Hoi", zei ik. "Weet jij van wie die bus is? Ik kan er niet uit." Hij wist het niet. "Is hij wel van ons", vroeg hij. "Dat is wel het soort afdekplastic dat bij mij binnen is gelegd", zei ik slim en wees naar het logo op de bus. De man riep naar twee collega's die op het dak bezig waren. Of zij het wisten. "Wat?", riepen ze. Maar ook zij wisten het niet. "Ik vraag het even hierachter", zei de baard, en hij liep naar het hofje achter onze straat. Maar ook daar wisten ze het niet. "Sja", zei ik. "Dan wacht ik maar even". Ik appte mijn afspraak, deed er een fotootje bij als bewijs. Op dat moment kwam er een man uit nummer 10 lopen, gehaast. "Sorry, sorry", riep hij. "Ik kwam even thuis wat gereedschap halen en dacht, die blauwe auto wordt nooit verplaatst, dus het kan wel even". Ik zei dat ik het niet erg vond en dacht, ik woon hier al 9 jaar, waarom ken ik jou helemaal niet?

Toen ik na mijn afspraak terugkeerde, het was inmiddels na vieren, was de plek wonder boven wonder nog vrij. Ik zette de auto weer op zijn plaats en liep terug mijn straat in. Bij de keet stond dit keer een man met een kaal hoofd vol sproeten en een lange, vuurrode baard. Hij was iets aan het freezen. "Tis weekend", riep ik jolig, "Ga naar huis!" "Wat?", riep hij. "Ga naar huis", herhaalde ik. Eenmaal binnen realiseerde ik me dat die laatste zin zonder de eerste helemaal niet zo aardig klonk als ik had bedoeld. Gelukkig had ik erbij gelachen. Als een blij ei. Want ik had ja gestemd, dus dat moest.

PS: ik weet niet wat freezen is, maar het leek me een bij de situatie passend woord. 

3. Weekendstilte (voor de storm)

In het weekend keert de rust terug in mijn straat. Af en toe komt er een auto langs of laat iemand zijn hond uit, meer niet. Ik zit aan tafel met mijn espresso en mijn eiwitshake, mijn vaste start van de dag. De lucht is grijs, het is zo'n saaie, doodse herfstdag tussen storm en regen in. Aan de overkant zie ik de proefwoning liggen met het weelderige onkruiddak, iets wat zoveel weerstand opriep in de wijk, dat de plannen op het laatste moment zijn veranderd en we een sedumdak krijgen. Wat precies het verschil is weet ik niet, ik laat me maar verrassen. Vanmiddag ga ik sporten en daarna bowlen met de familie, morgen wordt Kimi wereldkampioen. Maandag belooft het een drukke dag te worden. Ze gaan de oude schoorsteen slopen en ik krijg een gat in mijn dak. Dit wordt 's avonds afgedekt, is toegezegd. Mijn enige zorg is de kat.

4. De mannen van de BAM

Ik lag vanochtend nog in een zware, diepe slaap (het was immers pas 7 uur), toen ik ruw wakker werd geschreeuwd door S. "Er wordt gebeld, hóóóór je dat niet!" Nee, dat had ik niet gehoord en het kwam ook niet helemaal binnen, want ik wilde slaapdronken naar beneden hobbelen in mijn nachthemd, maar werd tegengehouden door het kind. "Niet zó, mam! Het zijn de mannen van de BAM."
Exemplaar 1 kwam de cv ketel loskoppelen. Een knappe man, lichtblauwe ogen, hartstikke jong nog en waarschijnlijk al vanaf 4 uur op. Niks gen-z. "Geen warm water?", vroeg ik verbijsterd. Dat had niet in de dagplanning gestaan, anders had ik eerst wel even gedoucht. Ik haatte hem direct, maar riep vrolijk "Tuurlijk, doe maar". Gelukkig had ik mezelf in deze lange, hete zomer getraind om koud af te douchen, zodat het niet helemaal rauw op mijn dak viel. Hollandse soberheid. "En heel gezond", zei de cv-man. "Je bent meteen wakker!" (Intense haat.) Even later stond hij weer voor de deur, dit keer met een man die een schut kwam plaatsen voor de bla, bla, bla, dat is wat ik hoorde. "Tuurlijk, doe maar", riep ik weer. Na man nummer 3, een groezelig type met een ongewassen knot en een dikke buik in een bh-loos shirt, was kat M een psychose nabij. "Blijf jij maar binnen", zei ik, en stopte hem in mijn werkkamer, de enige kamer met een kinderslot. 

De rest van de dag had ik mannen over de vloer, de mannen van de BAM. Het werd een ongepland lesje in nietsdoen, wat mij altijd ongelofelijk veel moeite kost. Van nature ben ik lui maar ook behept met een bizar sterk gevoel van plicht- en dwangmatigheid: ik moet op maandag sporten, ik moet yoghurt eten en geen kaneelbroodjes, ik moet mijn stappen zetten, ik moet... ik moet vanalles, zomaar niksdoen voelt raar, al is het nu wel een uitkomst omdat ik een akelige sportblessure heb opgelopen ergens in de diepere krochten van mijn oudedamesheup. Rust zal u goed doen, spreekt mijn bewaarengel. Ze bellen wel aan als ze weer iets van je moeten, zegt mijn buurvrouw.